सचिनमुळे आपण एकत्र येतो!--दिलीप प्रभावलकर

आजचं बदललेलं क्रिकेट मला आवडत नाही. मूळचा मी क्रिकेटचा चाहता, पण आज या खेळाला इव्हेण्टचं जे स्वरूप आलंय त्याने माझ्या मनात क्रिकेटविषयी दुरावा निर्माण झालाय. एखाद्या कुशल खानसाम्याला फूडमॉलमध्ये काम करायला लावण्यासारखं वाटतं मला हे. पण सचिन खेळायला आला की माझ्या मनात निर्माण झालेली ही अढी क्षणात दूर होते आणि जुनं प्रेम उफाळून येतं. सचिनमुळेच मी क्रिकेटकडे पुन्हा ओढला जातो.

चोवीस वर्षांपूवीर् मी आणि सुरेश खरेंनी एक व्हिडिओ प्रॉडक्शन युनिट काढलं होतं. सुरुवातीच्या काळात आम्हाला खेळांवरच्या शैक्षणिक व्हिडिओ फिल्म्स बनवायचं काम मिळालं होतं. 'हाउ टू प्ले क्रिकेट' अशी एक फिल्म बनवायची होती. क्रिकेटचा श्ाीगणेशा करणाऱ्यांसाठी बेसिक माहिती द्यायची होती. म्हणजे, अमूक स्ट्रोक कसा मारतात, हूक कसा करावा, एलबीडब्ल्यू कसा ठरतो वगैरे. याचं प्रात्यक्षिक दाखवायला आम्हाला काही ज्युनियर खेळाडू हवे होते. मी शारदाश्ाम कॉलनीत राहायचो. समोरच शारदाश्ाम शाळा होती. तिथे जाऊन मी रमाकांत आचरेकर सरांना भेटलो. त्यांनी मला शिवाजी पार्कवर बोलवलं तिथे मी गेलो तेव्हा आचरेकर सर स्वत: मैदानाला पाइपाने पाणी घालत होते. आमच्या बरोबर दिग्दर्शक विनायक चासकरही होते. मुलांनी आम्हाला प्रात्यक्षिकं दाखवली. त्यांच्यात बारा-साडेबारा वर्षांचा सचिन तेंडुलकर होता. अगदी बारीक आणि कुरळ्या केसांचा. त्याच दिवसांत सचिन आणि विनोद कांबळीने हॅरिस शील्डला पार्टनरशिपचे र्वल्डरेकॉर्ड केले होते, त्यामुळे रेकॉर्ड करणारी पोरं म्हणून आम्हाला त्यांची नावं माहीत होती. मला आठवतंय, तेव्हा आचरेकर सर आमच्याशी बोलताना म्हणाले होते, 'हा कांबळी टॅलेंटेड आहे पण अधिक स्टायलिश आहे. सिलेक्टर्सवर इम्प्रेशन मारायला बघतो. टेक्निकली तेंडल्या जास्त पफेर्क्ट आहे.'

त्यानंतर माहीमच्या मुघल लेनमध्ये आमच्या एडिटिंग ऑफिसमध्ये आम्ही फिल्म एडिट करायला बसलो होतो तेव्हा ही सगळी मुलं आपण टीव्हीवर कसे दिसतो, हे बघायला आली होती. त्यात सचिन, विनोद, मयूर कदेकर आणि बरीच गुणी मुलं होती. त्यांच्यातला खुचीर्वर बसून गुडघ्यावर कोपर ठेवून हाताच्या तळव्यावर हनुवटी तोलून एकटक फिल्म बघत बसलेल्या सचिनची मुदा मला अजून आठवते.

तो शारदाश्ाम विद्यालयाचा आणि माझीही शाळा तीच. त्यामुळे मला त्याचा अभिमान आहेच, त्याच्यामुळे आमच्या शाळेचं नाव आंतरराष्ट्रीय पातळीवर पोचलं याचा मला खूप आनंद होतो.

वीस वर्षं सचिन क्रिकेट खेळतोय. आजच्या कटथ्रोट कॉम्पिटीशनच्या काळात एवढा काळ खेळत राहून ११ जणांच्या टीममध्ये आपलं स्थान टिकवायचं आणि सर्वमान्य व्हायचं, ही गोष्ट सोपी नाही. जिनीअस खेळाडू अजातशत्रू असतातच असं नाही, पण तो तसा आहे. विजय मर्चंट क्रिकेटला 'जटलमन्स गेम' म्हणायचे, तो सचिन खेळतो. त्याच्या अवतीभोवती सटकू, मानभावी, आत्मकेंदित नाठाळ क्रिकेटपटू भरपूर आहेत. पण त्यांच्याही मते सचिन हा जंटलमन आहे. त्याच्या चेहऱ्यावर नेहमी लव्हेबल निरागस भाव असतात.

सचिनचं अपिल हे भाषा, प्रांत, धर्म यांच्या पलिकडे आहे. 'लाइकिंग तेंडुलकर' ही वेगळीच गोष्ट आहे. त्याच्यामुळे आपापलं वेगळेपण जपणारे आपण एकत्र येतो, ही त्याची मोठी अचिव्हमेंट आहे.