तो कधीच 'आऊट' होणार नाही- विजया राजाध्यक्ष, ज्येष्ठ साहित्यिक

सचिनचा जन्म साहित्य सहवासमध्ये झाला. त्यामुळे लहानपणापासूनच आम्ही त्याला पाहतोय. गोरा, गोंडस दिसायचा तो लहानपणी. त्याचे केस कापलेले नसल्यामुळे मानेपर्यंत रुळणारे त्याचे ते कुरळे केस आणि त्यातून दिसणारा त्याचा इवलासा चेहरा मला अजूनही आठवतो। साहित्य साहित्य सहवासच्या मैदानावर तो क्रिकेट खेळायचा तेव्हा अनेकांच्या खिडक्यांच्या काचा फुटलेल्या आहेत। तसा तो व्रात्य होता. पण त्याला ओरडावसं वाटलं नाही कारण तो अतिशय सुसंस्कृत आईवडलांचा मुलगा होता. सचिनचे वडील रमेश तेंडुलकर आणि माझी विशेष मैत्री होती. ते गेले, तेव्हा मला मोठा धक्काच बसला होता. त्यांच्या जाण्यानंतर सचिनने केलेली सेंच्युरी मला आजही आठवते.

सचिन त्याच्या व्यग्र शेड्युलमुळे जरी साहित्य सहवासपासून दूर गेला असला तरी जुने मित्र, आप्तस्वकीय यांना त्याने कधीच दूर केले नाही. रोज तो भेटत नसेलही पण त्याने सगळ्यांची ओळख ठेवली हेही काही कमी नाही. सचिन लहान असताना रमेश तेंडुलकर हातात क्रिकेटचं भलं मोठं किट घेऊन शिवाजी पार्कला त्याला घेऊन जायचे तेही अजून स्वच्छ आठवतं. तेव्हा तो कोणी मास्टर ब्लास्टर नव्हता. काचा फोडल्याने लहानपणी तसा त्याने लोकांचा ओरडाही खाल्ला आहे. पण एकंदरच आईवडिलांनी त्याच्यावर जे संस्कार केले त्याला तोड नाही. मुख्य म्हणजे त्या तिनही भावांना अजित, नितीन आणि सचिन या तिघांनाही एकमेकांचं फार कौतुक आहे.

सचिनच्या पाठीशी आधी वडील खंबीरपणे उभे होते आणि मग त्याचे भाऊ. त्या सगळ्यांनी मिळून त्याचं क्रिकेट जपलं. आज एवढा मोठा झाल्यावरही त्याचे पाय क्रिकेटच्या पीचवर घट्ट रोवलेले आहेत. तो कधी शिष्ट झाला नाही, साधाच राहिला आणि त्याची बायकोही तितकीच साधी आहे. साहित्य सहवासचा तर तो आवडता होताच. तो दुसरीकडे राहायला गेला तरी अजूनही तो आम्हाला आमचाच सचिन वाटतो. मी फारसं क्रिकेट पाहत नाही. पण सचिन खेळत असला की मात्र पाहते. त्याच्या खेळाचं कधीकधी मलाच दडपण येतं. कारण मला त्याला आऊट होताना पाहायचं नसतं. आज त्याच्याभोवती असलेल्या वलयामुळे त्याला खाजगी आयुष्य राहिलेलं नाही. पण तरीही त्याने जी माणसं जपली आहेत. जी नाती जपली आहेत, ते पाहिलं की अभिमान वाटतो. साहित्य सहवासशी असलेले अनुबंध त्याने अजूनही जपून ठेवले आहेत. पक्की मुल्यं, उत्तम संस्कार, निर्मळ मन आणि शुद्ध चारित्र्य असलेला सचिन कधीच 'आउट' होणार नाही.